DIASPORA

Bir algı bütünlüğünün değişim ve dönüşümü “Diaspora”

Ne kadar bir yere (şeye) ait olsak da, olamadığımız anlarla beraber akış sürekli değişir ve dönüşür. Her hikayenin bir başlangıcı ve bir bitişi vardır ama aslında her bitiş başlangıcın tekrarıdır. Ait olmaya adanarak başlar tüm hikayeler. Tutunmaya çalışarak, anlayarak ya da anlamayarak. Her adımda yeni bir çarkın içerisinde hangi dişliye tutunacağını düşünerek sürüp giden bir hikaye içinde, aidiyetin içindeki imkansızlık ve zihnin içinde yaşadığı bir diaspora. Ait olduğun her şeyin ve kendinin kendine olan yabancılaşması.

İnsan’ın ait olma kolaylığı ve ait olamamasının ikilemini farklı hisler ve durumlar içerisinde gözlemlemek hali. Ait olmak durumunda, oradan kopuş hep bir diaspora ile sonuçlanacaktır. Ait olamadığında ise sonsuz bir diaspora içerisinde savrulur haldedir akış. Bu ikilem yaşamın, varoluşun getirdiği acı ve sevgi ikileminin birer parçasıdır. Bu parçalar birbirinden ayrılamaz ve bir bütündür. Rüyalar ve gölgeler vardır. Birbirlerinin içinde bir paradoks gibi. Birbirlerini sarmalar ve bırakamazlar.